~Sprank~

SUBVERSIVE FOLK

Ondergronds

Opgegroeid, ondergronds,
Tussen roet en antraciet.
In de schaduw, van het schachtbok,
Zonnestralen kende zei niet.

Het had heel wat voeten in de aarde
En ze verbleef op losse grond.
Kon niet langer blijven staan
Op iets dat op instorten stond.

Het eerste licht in haar gezicht,
Brandde alle wanhoop weg.
Eindelijk vond zei haar plek,
Haar energie kende geen gebrek.

Op de tast zette zei koers,                     
Vond haar innerlijk kompas.
Als het schijnsel van haar ziel;
Gereflecteerd op gebroken glas.  

Het uitzicht, ontnomen,
Het pad ligt bezaaid met kolengruis.
Iedereen kan, ontkomen,
Aan wat aan zijn wortels huist.

Zolang uit platgetrapt onkruid
Nieuwe spranken spruiten.
Tot het eind eigengereid,
Langs de weg determinuchterheid

Neem geen genoegen, met de restjes,
Zit niet langer bij de pakken neer.
Durf het onmogelijke te dromen
En leef net dat beetje meer.

Want het brandt in haar,
Dit vuur is nog niet geblust.
Deze gloed is niet te doven,
De warmtebron van levenslust.

Verbrandt alles achter jou,
Het gemoed wordt niet gesust.
Het zal jou toekomst niet beroven
Dit leven is nog niet verprutst.

 

 

 

 

 

 

Advertisements
%d bloggers like this: